Llon'd nefoedd fawr,
    a llon'd y byd,
  Llon'd uffern hefyd yw;
Llon'd tragwyddoldeb
    maith ei hun:
  Diderfyn ydyw Duw.

Mae'n llon'd y gwagle
    yn ddigoll,
  Ei air a'i allu'n un;
Anfeidrol,
    annherfynol Fôd,
  A'i hanfod ynddo'i hun.

Un hunan-fodol
    ydoedd Ef
  Cyn llunio nef na llawr;
Yn nhragwyddoldeb
    pell yn ol,
  Yn Dduw anfeidrol fawr.

Heb ddechreu dyddiau
    iddo'n bod,
  Na diwedd einioes chwaith;
Yn Drindod pur
    mewn Undod bydd
  I dragwyddoldeb maith.

gwelir:
  (Mae'n) llon'd y nefoedd llon'd y byd
  Un hunanfodol ydoedd Ef

The fullness of the great heavens,
    and the fullness of the world,
  The fullness of hell also is he;
The fullness of long
    eternity itself:
  Endless is God.

He is the fullness of every space
    unfailingly,
  His word and his might as one;
Immeasurable,
    unbounded Being,
  Whose essence is in itself.

A self-existent one
    was He
  Before the fashioning of heaven or earth;
Eternally
    long after,
  A great, immeasurable God.

Without beginning of days
    he is,
  Or end of lifespan either;
A pure Trinity
    in Unity he will be
  To a long eternity.